Arbeiða meginreglu

Titanlegeringar eru titan- grundaðar á legeringar við øðrum metallelementum (so sum aluminium, vanadium, krom og molybden). Vegna teirra framúr góðu mekanisku eginleikar og tæringsmótstøðuføri verða teir nógv brúktir í loftrúmdar-, lívfrøðiligum, sjóverkfrøði og øðrum økjum. Arbeiðsmeginreglan hjá teimum er fyrst og fremst grundað á teir serstøku fysisku og evnafrøðiligu eginleikarnar hjá titanium og styrkismekanismurnar, sum henda eftir legering.

Atombygnaðurin hjá Titanium gevur honum høga serliga styrki og lágan tættleika. Tættleikin hjá henni er einans 60% tann hjá stáli, men styrkin nærkast ella enntá fer upp um tann hjá nøkrum legeringsstáli. Titanlegeringar verða styrktar fyrst og fremst gjøgnum fasta loysnarstyrking, avfallstyrking, og arbeiða herðing. Til dømis eru aluminium og vanadium vanlig legeringselement. Aluminium økir um styrkina hjá titanium, samstundis sum tað varðveitir góðan seigleika, meðan vanadium økir um harðleikan og slitmótstøðuna við at mynda fínar intermetalliskir stoffir (so sum TiAl2). Harumframt halda titanlegeringar støðugar mekaniskar eginleikar sjálvt við høgum hita, takkað verið teirra høga bráðnandi punkti (umleið 1668 stig ) og framúr skriðumótstøðuføri.

Tæringsmótstøðan hjá titanlegeringum stavar frá tætta oxidfilminum (TiO2), sum myndar á teirra yvirflatu. Hesin filmurin forðar í roynd og veru fyri víðari oxidering og tæring, sum er støðugur sjálvt í sjógvi og súrum ella alkaliskum umhvørvum. Í lívfrøðiliga økinum ger lívfrøðiliga sambæriligheitin av titanlegeringum tey til eitt ideelt tilfar til kunstig lið og tannlæknaílegur, tí tær elva ikki til avvísing og mynda eitt sterkt band við beinvevnað.

Í stuttum kann sigast, at arbeiðsmeginreglan í titanlegeringum byggir á íleguligu eginleikarnar hjá titanium og mikrostrukturellu manipulatiónina eftir at hava legering, og fingið javnvág millum styrki, tæringsmótstøðuføri og lívfrøðiliga sambæriligheit fyri at lúka strangu krøvini hjá høgum{0}}endum ídnaðar- og medisinskum økjum.